Het atelier

Uit tekst; “Wanneer ontstaat het moment van toe-eigenen?”

Het moment van toe-eigening begint bij een plek, een geur, een vorm, een kleur, noem maar op.. Bepaalde prikkels nemen mij mee naar bepaalde momenten. Ik denk dat ik daardoor kan zeggen dat het moment van toe-eigenen begint wanneer het moment al verstreken is. Het gaat hier letterlijk over het nadenken. Want het woord ‘nadenken’ zegt het al; het denken gebeurt erna. Hierbij moet ik denken aan mijn atelier-situatie. Dat is een verzameling van dingen die ik mooi vind, dingen waartoe ik mij aangetrokken voelde en nog steeds voel.


Dat gezegd hebbende kan ik nu stellen dat dat moment van toe-eigenen vorm krijgt in het atelier. Hoe het moment zich eerst afspeelde in een niet meer terug te halen gebeurtenis, krijgt het nu een vorm en kleur. Het is trouwens niet zo dat de gebeurtenis perse een voorgeval moet zijn of een grappig moment met vrienden etc. Het zijn vaak de minder snelle momenten waarop ik rondkijk. Ik observeer op die momenten mijn omgeving, ik neem hem in mij op en maak hem eigen. Vorige week bijvoorbeeld zat ik op mijn kamer. Ik verveelde mij. Tot ineens een diadeem mijn aandacht trok. (bovenstaande linker afbeelding) Toch had de diadeem mij niks gedaan als die niet op het Perzische tapijt van mijn opa en oma had gelegen. De diadeem is spierwit met daarop rode stippen. De manier waarop hij ligt op dat oude tapijt trekt mij aan. De haartjes van het tapijt maken het ontwerp voortvloeiend waardoor het harde witte van de diadeem eruit springt. De warme kleuren van het tapijt worden versterkt door de hardheid van de kleuren van de diadeem. Het contrast verwondert mij hierin. De foto ernaast is precies zo een zelfde voorbeeld. Ik keek in mijn ooghoek,; daar lag Stan (mijn vriend) op de bank. Zijn felle sokken ten opzichte van al dat grijs in zijn kleren, de deken en de bank trok mijn aandacht.